Bu Diyar Baştan Başa by Yaşar Kemal

Author:Yaşar Kemal [Kemal, Yaşar]
Language: eng
Format: epub
Published: 2010-12-07T08:00:00+00:00

Bir gün geçti, iki gün geçti yağmur dinmiyor. Dinmek bilmiyor.

Bir bölge şefi var burada, ikide bir:

«Bir başlamasın durmaz buranın yağmurları...» diyor.

ORMANLARDA ELLÎ GÜN

321

Durmuyor, ben sabırsızlanıyorum.

Evimizin önünde bir mezarlık var. Mezarlıkta ulu ulu ardıçlar. kara selviler gibi biçimli, daha da heybetli. Bir tek de yaş-ij bir çam var. Gövdelerinden oluk oluk sular süzülüyor. Üç gün sabahtan akşama kadar ulu ardıçları, yaşlı çam ağacını seyrettim. Önümde mezarlığın ağaçları birer karanlık tepe, birer sihir gibi yükseliyorlardı. Üç gün canım sıkıldı. Geri dönsem olmazdı. Bunca zahmet çekmiştim buraya gelmek için. Bekleşeni olmuyor. Yağmurun ne zaman dineceği belli olmuyor. Bölge Şefi de habire umudumu kırıyor. «Bu yağmur durmaz da durmaz.» înat ettim. Durmazsa durmasın. Dönmeyeceğim, iyi etmişim dönmediğime. Ömrümce göremeyeceğim şeyleri gördüm. Şaşılacak olaylarla karşılaştım.

Bir sabah uyandım ki, yağmur duruvermiş. Bendeki sevinç ormancıların sevincinden de beter. Kuş gibi hafifim. Ver elini dağlar!,.. Lâstiklerimi ayağıma geçirdiğim gibi yürüdüm. Yol arkadaşım, kılavuzum ibrahim Gök adında yaşlı bir adam. Altmış beşinde, dinç, keçi sakallı, aynı keçi gibi ince, zayıf yüzlü

birisi... Gazeteci olduğumu söyledim, oralı bile olmadı. Bilmiyor. Beni doğudakiler gibi o da hükümet memuru sanıyor. Şüpheli şüpheli bana bir bakışı var!... Yürüyoruz. Yürüdükçe içine kapanıyor.

«Bu ormanları neden yakıyorlar?» diye soruyorum. Boynunu büküp:

«Bilinmez ki,» diyor, «yakıyorlar işte.» «Neden ola?»

Ellerini açıyor: «Kimbilir!»

Çimen yeşili gözleri hilekâr. Düşmanlığım, itimatsızlığını, korkusunu gözlerinden iyice okuyorum. Besbelli.

Bir gözün insan içini böyle açık açık, her şeyi apaşikâr söylemesine ilk olarak rastgeldim.

«ibrahim Emmi,» dedim kızarak, «bana yutturmağa ça-

322

BU DİYAR BAŞTAN BAŞA

lışma. Ben de köylüyüm. Adam köylü olur da ormanların niçin yakıldığım bilmez mi? Ben bizim köyde sinek uçsa bilirdim » İbrahim Emmi dalkavukça:

«Biz de biliriz, emme... Bu orman yangınına akü sır er. miyor. Kul işi değil bunlar. Kul işi olsa bir tanesi yakalanırdı şindiye dek. Allah yakıyor ormanları... Güneş yakıyor yavrum. Allah işi... Köylü orman yakmaz.

Ne desin de yaksın. Hazreti Peygamberimizin beşiği, evimizin eşiği ağaç. Ağaç yakılır mı? Alimallah adamın eli kurur. Ağaç gibi var. mı kardaş, kırmızı gül de ağaçtandır. Biz ağacın kıymetini biliriz. Köylü

hiç yakar mı kardaşım? Efendi bilâderim.»

Hem konuşuyor, hem de durup durup inanıyor muyum diye yüzüme bakıyor. Bakıyor bende inanacak göz yok. Devam ediyor. İlle de köylünün ağaca, ormana zarar vermediğine beni inandıracak.

«Köylü ağaca el vuramaz. Korkar. Hazreti Alimizin Düldül atının eğeri de ağaçtandı. Kabe eşiği nurdandır emme, o da yine ağaçtandır. Ağaca kıyılır mı hiç! Ormancılarımız ağaçların başından hiç ayrılmazlar.

Ağacın kılma hile gelmez köylü tarafından. Yaş kesen, baş keser. Bunu hepimiz biliriz. Her köylü bilir.

Ormanı seven yurdunu sever. Öyle değil mi»

Bu buluşundan dolayı bir zafer kazanmış gibi durdu, gülerek yüzüme baktı.

«Ormanı seven, vetanını sever öyle değil mi?» «Öyle,» dedim.

ibrahim Gök bir zafer coşkunluğuyla: «Vetanını sever,» diye tekrarladı.

Bir tepe çıktık. Bir tepe daha çıktık. Sağımız solumuz ormanlık... Genç ağaçlar... Ama yangın görmemiş

gövde hiç yok. Gövdeler kapkara. Bunlar geçen yılki, evvelki yılkı yan-gından kalanlar. İkinci tepeyi de inince, bir yeni yanığa geldik-Dağ alabildiğine kapkara uzanıyordu. Tâ doruklara kadar. Kırılmış, yan yanmış, ütülenmiş, toprağa üstüste yatmış yaiu^

YANAN ORMANLARDA ELLİ GÜN

323

m

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.